Nominacja za:

promowanie małych ojczyzn. Osobista strona Michała Kurca jest miejscem, gdzie artysta, będący Członkiem AFRP (Artysta Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej) dzieli się swoim bogatym dorobkiem, który popularyzuje w Internecie od 1998 roku. Strona jest nie tylko portfolio, ale i archiwum, pozwalającym zapoznać się z ewolucją i szerokim spektrum pracy Michała Kurca – od tradycyjnej fotografii po innowacyjne techniki cyfrowe. Myśl przewodnia „Piękno małej Ojczyzny pięknem Polski” to nie tylko slogan, ale głęboka filozofia twórcza, która w kontekście pracy Michała Kurca, fotografika związanego z Węgrowem i Sokołowem Podlaskim nabiera szczególnego znaczenia. Rozwinięcie tego tematu dotyczy zarówno patriotyzmu lokalnego, jak i roli sztuki w budowaniu tożsamości narodowej. Dla Michała Kurca „mała ojczyzna” to najbliższe, osobiste otoczenie charakteryzujące się konkretnym, niepowtarzalnym genius loci (duchem miejsca). Jest to przestrzeń, w której fotografik koncentruje się na uchwyceniu unikatowości i autentyczności, wydobywając z pozornie zwykłych miejsc to, co najcenniejsze. Poprzez kunsztowne kadry, światłocień i kompozycję (często widoczne są inspiracje malarstwem i sielankowością) Kurc podnosi rangę lokalnego motywu, sprawiając, że staje się on dziełem sztuki zdolnym konkurować z ujęciami z dowolnego miejsca na świecie. Ostatecznie, jego działalność wpisuje się w szerszy nurt kulturowy, który zachęca do podróżowania po Polsce w poszukiwaniu autentyzmu i do celebrowania różnorodności regionalnej jako największego skarbu narodowego.

./.

Michał Kurc
artysta fotograf, członek rzeczywisty i Artysta Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej - Stowarzyszenia Twórców AFRP, 

Węgrów Kategoria: Kultura

Czy zawsze realizował Pan swoje plany w sposób, który dziś tak doceniają nasi Czytelnicy? Co Panu w tym pomagało? A może był jakiś konkretny moment w Pana życiu, który okazał się punktem przełomowym – jeśli tak, jaki? Może przychodzi Panu na myśl jakaś konkretna historia, która najlepiej to pokazuje?

Pierwsze zdjęcie - Przeździatka 18 kwietnia 1954 rok. Pani Violetta Nowakowska w książce "Węgrów. Historia obecności" tak opisuje tę chwilę: "Credo Michała Kurca, który z wyboru i ze zrządzenia losu został fotograficznym piewcą Węgrowa, to słowa jego babci. „Bądź dobrym człowiekiem”. Pobrzmiewały mu w uszach całe życie. To, że kieruje się nimi teraz, jako człowiek dojrzały, dziwić raczej nie może. To dowiedziona prawidłowość: gdy tracimy zdolność słyszenia i słabiej odbieramy bodźce zewnętrzne, dostajemy w zamian cenną rekompensatę. Rozwijają się pozostałe zmysły, wyostrza się słuch wewnętrzny. Łatwiej rozpoznajemy szlachetne tony i szybciej wychwytujemy fałszywe. Mały Michaś najwyraźniej posiadł tę umiejętność jako dziecko. Słowa babci Zosi schował na dnie serca i zaczął wprowadzać w życie.
...
- A co z fotografią?
- Wygląda na to, że była mi pisana.
Pierwsze zdjęcie - portret babci i dziadka - zrobił w wieku pięciu lat. Aparat skrzynkowy marki Kodak Brownie był własnością jego wujka Antoniego Świszczewskiego. Ten z natury otwarty człowiek, widząc ekscytację siostrzeńca, włożył w jego ręce czarną skrzynkę z podwójnym okienkiem i pozwolił fotografować.
Zofia i Jan Paskowie, przejęci chwilą, zastygli na tle przydomowego ogródka. Przed nimi, nieco z boku, kwitną piwonie. Jest rok 1954".

Co daje Panu dobrą energię do wprowadzania zmian i realizowania planów, które tak pozytywnie wpływają na otoczenie? Czy jest coś, co szczególnie napędza Pana codzienne działania?

Dwa Miasta jedno serce.
Zatrzymać czas. Obrazem pokazać kolejnym pokoleniom zachodzące przemiany w moich "małych Ojczyznach" Sokołowie Podlaskim moim rodzinnym - z historią "Elżbietowa", nieistniejącej już cukrowni. Życiu Cukrowników i ich rodzin w największej dzielnicy przemysłowej Miasta.
I mojej ostoi życiowej Węgrowa. Dedykacja profesora Marka Kwiatkowskiego* w jego książce "Zwierzenia" określa mnie jako węgrowianina: "Szanownemu Panu Michałowi Kurcowi, patriocie Węgrowa, znakomitemu artyście z przyjaźnią Marek Kwiatkowski. Sucha, 20 czerwca 2004 r.".
Czy, że jestem autorem "perfekcyjnych fotografii współczesnego miasta", gdzie realistyczny portret Węgrowa jest wzbogacony "uduchowionym malarskim akcentem", zauważa Roman Postek, historyk sztuki.
Nazwany jestem "Wołodyjowski węgrowskiej fotografii" i "legendą miasta": "Określenia te podkreślają jego długoletni wkład i znaczenie dla Węgrowa, w którym mieszka i tworzy od 1988 roku" (Tygodnik Siedlecki).
Opowiadanie fotografią - obrazem, może wywoływać wiele emocji, kiedy kreśli się je sercem. Sercem dla Sokołowa Podlaskiego i Węgrowa.

Wiele osób uważa Pana za inspirację do działania. A kto lub co w Pana życiu pełniło podobną rolę – było wzorem, motywacją albo źródłem pomysłów?

Było ich wiele. W sercu noszę fotografie i te słowa Jan Bułhaka:
"Miłość jest najważniejszą sprawą żywota.
Ze stosunku bez miłosnego w strefie duchowej
nie urodzi się nic żywego ani pięknego.
Trzeźwy rozum i ścisłość obliczenia nie wystarczą tam,
gdzie trzeba patrzeć, czuć i trudzić się sercem".
W tych dwóch zdaniach zawarta jest tajemnica mojej twórczości: "patrzeć, czuć i trudzić się sercem".

Ten czas - styczniowa impresja. Poniższe zdjęcie z wirtualnego albumu "Bitwa pod Węgrowem Rok 1863. 

Polskie Termopile i wymowny opis: "Niech przenikliwe spojrzenie kobiety z portretu przypomina każdemu, kto otwiera te karty albumu - galerii, że historia to nie tylko daty, ale przede wszystkim ludzie - ich lęki, ich miłość do ojczyzny i ich nieśmiertelny duch". 

...