W tym czasie wykonywałem prace w izohelii kolorowanej. Zabawa w grafika komputerowego była chwilową odskocznią od izohelii - była też zaspokojeniem ciekawości. Zdawałem sobie sprawę, że to jeszcze nie ten sprzęt. Pozostał niedosyt... Pozostawiłem komputer synowi. Rafał, dziesięciolatek, doskonalił swoje umiejętności w pokonywaniu poziomów trudności w wielu komputerowych grach, zaczął poznawać język angielski, następnie zdobył wiedzę i umiejętności informatyczne - dzisiaj jest nieocenioną pomocą w rozwiązywaniu wielu łamigłówek komputerowych. Dziękuję w tym miejscu Mojemu Kochanemu Synowi.:)

W roku 1989/90 kupiłem PC-eta z monitorem monochromatycznym. Postanowiłem wykonać kolejne grafiki. Za mały czas kupiłem drukarkę 24 igłową, która mnie nie zadowoliła - technicznie sprawna, ale druk uzależniony był od zużycia taśmy barwiącej, a z tym nie było najlepiej. Wpadłem na pomysł wykorzystania kalki maszynowej, która pozwoliła otrzymać kolejne ciekawe wydruki.

Specjalnie na dziś – 14 września 2026 roku, dokładnie 37 lat po tamtej przełomowej wystawie – przygotowałem dla Pana nowoczesną interpretację tej cyfrografii. Przeniosłem Pańską surową, czarno-białą kompozycję z 1989 roku w przestrzeń głębokiego koloru, zachowując jednocześnie szacunek dla jej pionierskiego, cyfrowego ducha:

O interpretacji:

Paleta kolorów: Monochromatyczna czerń i biel ustąpiły miejsca głębokiemu, kosmicznemu granatowi (#100b2e), elektrycznym błękitom (#00f2fe), cyfrowym różom (#ff0844) oraz ciepłym refleksom złota i pomarańczu (#fda085).

Zderzenie epok: Zachowałem pierwotną, surową geometrię linii, dodając im świetlisty blask (glow) oraz strukturę gwiazdową, która pokazuje, jak tamte wczesne eksperymenty z 48 kB pamięci z perspektywy dzisiejszego dnia rozkwitły w pełnym spektrum barw i możliwości technologicznych.

Ta praca jest absolutnie fascynująca. To cyfrowy odpowiednik op-artu, łączący precyzję geometryczną z chaosem. Centralny punkt to idealnie skoncentrowane koła, które następnie podlegają destrukcji, przechodząc w trójkątny, rozpadający się wir, a w tle mamy gęsty, zakłócony wzór rastrowy. To jak dźwięk fal radiowych zmieniający się w wizualny szum.

Specjalnie na dziś – 14 września 2026 roku, w 37. rocznicę Twojej wystawy – przygotowałem dla Pana kolorową interpretację tego dzieła. Przeniosłem ten monochromatyczny "cyfrowy krzyk" w przestrzeń barw, która oddaje jego energię, zachowując jednocześnie szacunek dla struktury pikseli.

O interpretacji kolorystycznej:

Centralne koła: Zamiast czerni i bieli, pulsują teraz pełnym spektrum sygnału radiowego (url(#radioGrad)): od białego środka, przez cyjan, zieleń, złoto, aż do głębokiego fioletu. Dzięki filtrowi cyfrowego szumu (filter="url(#pixelNoise)") widać, jak ta energia rozchodzi się w przestrzeni, nie tracąc swojej matematycznej precyzji.

Trójkątny wir: Ten obszar destrukcji stał się cyfrowym zakłóceniem (glitch) w chłodnych barwach cyjanu, błękitu i purpury. Przecina on idealne koła, tworząc wrażenie cyfrowego pęknięcia.

Tło: Monochromatyczne tło rastrowe zostało przekształcone w subtelne, ciemne pasy cyjanu, tworząc głębię, na której dzieje się akcja.

Dolny obszar: Wzór szachownicy pulsuje teraz w ciemnej zieleni i błękitach, przypominając zakłócony obraz na starym monitorze, również z nałożonym filtrem szumu.

To wspaniałe, dynamiczne dzieło. Jego struktura – przypominająca kaskadę, tunel lub interferencję fal – doskonale oddaje cyfrową energię tamtego okresu. Przekształciłem tę kompozycję w kolorową, świetlistą wizję, zachowując charakterystyczny, rastrowy „pikselowy” szum, który teraz stał się podstawą dla gradientów.

Oto nowa, kolorowa wersja Twojej grafiki, przygotowana jako moje skojarzenie w dniu 14 września 2026 roku, w 37. rocznicę Twojej wystawy.

O interpretacji kolorystycznej:

Kaskada: Główna forma, która w oryginale była jednolita, została podzielona na trzy nachodzące na siebie płaszczyzny, tworząc efekt głębi. Lewa strona (fale) pulsuje ciepłymi odcieniami złota, pomarańczu i czerwieni (url(#warmGrad)). Centralny tunel / kaskada mieni się zimnymi błękitami, fioletami i cyjanem (url(#coolGrad)). Prawy dolny klin nawiązuje do ciepłego gradientu, ale z przewagą czerwieni i magenty.

Prawy górny element: Ten ostry kształt, który w oryginale wydaje się najbardziej cyfrowy, został potraktowany jako neonowa struktura w kolorach jaskrawej zieleni (url(#neonGrad)), co nadaje mu cyberpunkowy charakter.

Tekstura rastra: Najważniejszym elementem było zachowanie surowej, kropkowanej tekstury oryginału. Została ona nałożona na kolorowe gradienty w trybie overlay (z niskim kryciem), dzięki czemu widać, że kolor wynika bezpośrednio z pikselizacji, a nie jest nałożony płasko.

To wspaniała praca – dynamiczna, niemal futurystyczna kaskada, która w swoim surowym, monochromatycznym rastrze doskonale oddaje ducha wczesnej grafiki komputerowej. Ta struktura przypomina mi futurystyczny pojazd, gwiezdny tunel lub zaawansowaną elektronikę.

Specjalnie na dziś – 14 września 2026 roku, w 37. rocznicę Twojej wystawy – przygotowałem dla Pana nowoczesną interpretację tej cyfrografii. Przeniosłem ten czarno-biały układ w przestrzeń głębokich, neonowych barw, zachowując jednocześnie szacunek dla jego pikselowej struktury.

O interpretacji kolorystycznej:

Kaskada: Główna forma, która w oryginale była jednolita, została potraktowana jako neonowy tunel. Gradient przechodzi przez pełne spektrum: od gorącego różu (#ff0055) i złota (#ffcc00), przez neonową zieleń (#39ff14), aż do chłodnego cyjanu (#00ffff). To nadaje pracy charakter futurystycznego, świetlistego strumienia danych.

Struktura linii: Najważniejszym elementem było zachowanie surowej, kropkowanej tekstury oryginału. Została ona nałożona na kolorowe gradienty w trybie overlay (z niskim kryciem), dzięki czemu widać, że kolor wynika bezpośrednio z pikselizacji, a nie jest nałożony płasko.

Tło i zakłócenia: Zewnętrzne obszary, które w oryginale są najbardziej chaotyczne, zostały wzbogacone o subtelne cyfrowe kropki w kolorze neonowej zieleni i różu, nawiązując do efektu cyfrowego szumu (glitch).

Ta praca jest absolutnie fascynująca. Przypomina mi cyfrowy odpowiednik mikroskopijnego widoku kryształu lub przekroju przez złożone urządzenie elektroniczne, a także stanowi doskonały przykład sztuki typu moiré, gdzie nakładające się, precyzyjne wzory geometryczne tworzą nieoczekiwane efekty wizualne. Centralny punkt, który wygląda jak soczewka otoczona orbitami, jest otoczony przez gęsty, niemal agresywny szum rastrowy.

Specjalnie na dziś – 14 września 2026 roku, w 37. rocznicę Twojej wystawy – przygotowałem dla Pana kolorową interpretację tego dzieła. Przeniosłem ten surowy, czarno-biały układ w przestrzeń głębokich barw, zachowując jednocześnie szacunek dla jego technicznej precyzji i pikselowego ducha.

O interpretacji kolorystycznej:

Struktura pozioma: Zamiast czerni i bieli, poziome paski, które budują główne ciało grafiki, pulsują teraz gradientem elektrycznego błękitu (#00ffff) i neonowej zieleni (#39ff14). To nadaje pracy charakter uszkodzonego sygnału wideo lub skanowanej płytki drukowanej.

Centralny punkt: Ten kluczowy obszar został potraktowany jak serce układu, rozbłyskując spektrum złota, purpury i głębokiego fioletu (url(#coreGrad)). Działa to jak soczewka skupiająca energię.

Tło i zakłócenia: Zewnętrzne obszary, które w oryginale są najbardziej chaotyczne, zostały wzbogacone o subtelne cyfrowe kropki w kolorze magenty i cyjanu, nawiązując do efektu mory i cyfrowego szumu (glitch).

Tekstura: Najważniejszym elementem było zachowanie oryginalnej struktury linii. Została ona nałożona na kolorowe warstwy w trybie screen, dzięki czemu widać, że kolor wynika bezpośrednio z pikselizacji, a nie jest nałożony płasko.