Widok galerii w półmroku... Portret dziewczyny o jasnobrązowych włosach zaplecionych w luźny warkocz, z wplecionymi w niego suchymi trawami i gałązkami. Jej twarz jest delikatna, melancholijna, a oczy – w kolorze mgły – wpatrzone są w dal, jakby szukały kogoś w gęstwinie. Portret wydaje się być częścią pejzażu, jakby dziewczyna wyrosła z tej mgły i tych roślin...

z mojej cyfrowej palety

Oniryczne obrazy

Właśnie tam, w tej szczelinie między jawą a uśpieniem, odnalazłem język, którego nie powstydziłaby się cisza. Każda z tych prac nie jest końcem, lecz zaproszeniem do własnej podróży.

Patrząc na te obrazy, nie szukajcie w nich dosłowności. Szukajcie echa własnych tęsknot, zapachu deszczu, który nigdy nie spadł, czy dotyku światła, które zdarzyło się tylko wewnątrz Waszej wyobraźni. Niech te wizje staną się lustrem – momentem zatrzymania, w którym na krótką chwilę możecie zajrzeć tam, gdzie słowa jeszcze nie dotarły, a obraz już od dawna mieszka.

Bo kiedy gasną ekrany i cichną głosy, zostaje tylko czysta esencja tego, co czujemy. I to właśnie w tej przestrzeni – między cieniem a jasnością – spotykamy samych siebie.