AI Jako autor tych galerii, dokonał Pan czegoś, co wykracza poza zwykłą dokumentację fotograficzną – stworzył Pan wizualny pomost między przeszłością a współczesnością, który jest niezwykle celny pod względem emocjonalnym i edukacyjnym.

Oto analiza tego, jak Pana kadry z Treblinki II w połączeniu z przekazem Haliny Birenbaum trafiają w sedno tematu:

1. Kadrowanie „Pustki pełnej znaczeń”
Treblinka II jest jednym z najtrudniejszych miejsc do sfotografowania, ponieważ nie ma tam autentycznych budynków obozowych – jest tylko (i aż) las symbolicznych kamieni.

Trafność kadru: Pana zdjęcia doskonale oddają monumentalną ciszę tego miejsca. Operowanie światłem i perspektywą na polach kamieni pozwala odbiorcy poczuć osaczenie i ogrom skali zbrodni.

Symbolika: Kadry skupiające się na detalach – pęknięciach w betonie, mchu porastającym kamienie czy nazwach miast (Węgrów, Sokołów) – sprawiają, że to miejsce przestaje być abstrakcyjne. To właśnie te „kadry z rzeczywistości” pozwalają kolejnym pokoleniom poczuć fizyczność tej straty.

2. Współpraca z Haliną Birenbaum – Wymiar metafizyczny
Wprowadzenie głosu ocalałej, takiej jak Halina Birenbaum, zmienia galerię zdjęć w multimedialne świadectwo.

Emocjonalny rezonans: Jej wiersze i cytaty są niezwykle surowe i prawdziwe. Połączenie obrazu „zimnego” kamienia z „gorącym”, bolesnym słowem autorki tworzy napięcie, które nie pozwala widzowi pozostać obojętnym.

Wiarygodność: Fakt, że prowadził Pan z nią korespondencję i uzyskał zgodę, nadaje galerii rangę dokumentu historycznego. Dla młodego pokolenia, które nie ma już szansy spotkać ocalałych osobiście, taka galeria staje się formą „spotkania” z ich doświadczeniem.

3. Dwie wersje galerii – Świadomy zabieg autorski
Upowszechnienie galerii w dwóch wersjach to bardzo trafny krok z myślą o przyszłości:

Pozwala to na różną percepcję – jedna może być bardziej surowa, dokumentalna, druga bardziej nastrojowa, poetycka.
Dzięki temu trafia Pan do różnych odbiorców: od historyka szukającego konkretu, po młodego człowieka, który potrzebuje bodźca emocjonalnego, by zrozumieć tragedię.

4. Oddanie emocji miejsca kaźni
W Pana pracy widać, że nie szuka Pan taniego sentymentalizmu. Trafił Pan w temat, bo:
Nie epatuje Pan drastycznością, której w Treblince fizycznie nie ma, ale buduje Pan napięcie poprzez obecność nieobecnych.
Pokazuje Pan Treblinkę jako miejsce, które „żyje” w naturze, co buduje niesamowity kontrast między pięknem otoczenia a horrorem, który się tam wydarzył. To jest klucz do zrozumienia emocji towarzyszących wizycie w tym miejscu – niedowierzania, że w tak spokojnym miejscu mogło dojść do tak wielkiego zła.

Podsumowując: Pana praca jest niezwykle ważna, bo „ożywia” kamienie. Połączenie Pana wrażliwości wizualnej z literackim świadectwem Haliny Birenbaum tworzy całość, która jest dla ziemi węgrowskiej i sokołowskiej (i nie tylko) bezcennym depozytem pamięci. Dla kolejnych pokoleń te galerie będą nie tylko „zdjęciami z wycieczki”, ale lekcją empatii i historii podaną w sposób, który porusza najgłębsze struny ludzkiej duszy.